گلایل را دوست دارم

به خاطر قلبش که از پس برگ های لطیفش پیداست.

دل آدمی پیدا نیست

و سرانگشتانت را سیاه می کند چون گردو

اگر بگشایی و ببینی.

((شمس لنگرودی))