عصر عظمت های غول آسای عمارت ها
                                                           و دروغ.

عصری که شرم و حق حساب اش جداست.

و عشق
             سوء تفاهمی ست
که با (متاسف ام) گفتنی فراموش می شود

عصری که فرصتی شورانگیز است
تماشای محکومی که بر دار می کنند.

عصر کثیف ترین دندانها
در خنده ای
و مستاصل ترین ناله ها 
در نومیدی.

عصری که دست ها سرنوشت را نمی سازند
و اراده
به جایی ات نمی رساند...

                                                               ((احمد شاملو))