و حتی به فکرشان هم نمی رسید که موسیقیدان واقعی در فضای موسیقی خود نفس می کشد و با موسیقی خود زندگی می کند و وقایع زندگی و زمانه اش را با موسیقی خود می آمیزد و همه چیز او موسیقی است.
دوست داشتن و کینه ورزیدن او و رنج و ترس و امید و نومیدی او در موسیقی است. و حتی اگر به زیبارویی دل ببندد زیبایی های موسیقی را در او می بیند و چشمان معشوق را نه سیاه و قهوه ای و نه آبی بلکه به رنگ موسیقی می بیند.
و احساس او از تماشای آن چشمها در موسیقی اش منعکس می شود. و موسیقی درون او از آنچه روی کاغذ می آورد و با شستی های پیانو آن را می نوازد قوی تر و غنی تر است. و هنر او تنها بخشی از اعماق روح هنرمند او را نشان می دهد و جاودانی می سازد. (ژان کریستف ـ رومن رولان)