زنی را می شناسم من
 که شوق بال و پر دارد
                           ولی از بس که پر شور است
دو صد بیم از سفر دارد
 زنی را می شناسم من
 که در یک گوشه ی خانه
 میان شستن و پختن
 درون آشپزخانه
                         سرود عشق می خواند
                                          نگاهش ساده و تنهاست
 صدایش خسته و محزون
                        امیدش در ته فرداست...

                                               ((فریبا شش بلوکی))