ناتانائیل به هرکجا بروی جز خدا چیزی را ملاقات نمی توانی کرد. منالک می گفت: خدا همان است که پیش روی ماست.
ناتانائیل همچنان که میگذری به همه چیز نظر می افکنی و هیچ جا درنگ نخواهی کرد. به خویشتن بقبولان که تنها خداست که موقت نیست.
ناتانائیل، ای کاش اهمیت در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری.
ای ناتانائیل، هر جا که نمی توانی تمجید
کنی تکدیب کن. در این گفته چه بسیار وعده های خوشبختی نهفته است.
کسانی هستند که به لحظات خوشبختی چنان می نگرند که انگار خدا داده است و دیگران مثل اینکه چه کس دیگری آنرا داده...
ناتانائیل
، خدا را با خوشبختی ات مسنج...




((مائده های زمینی_آندره ژید_ترجمه: پرویز داریوش و جلال آل احمد))