وقتی آدم کسی را دوست نداشته باشد، نه در این سوی زندگی و نه در آن سو، اهمیتی ندارد نمی تواند او را ببیند.

وقتی آدم کسی را دوست دارد، همیشه چیزی برای گفتن یا نوشتن به او پیدا می کند، تا آخر عمر.

این یه قانون قدیمی دنیاست، قانونی نانوشته، کسی که چیزی بیشتر داره در همون حال چیزی کم داره.

هیچ چیز دوام ندارد. هیچ چیز تا ابد باقی نمی ماند. درجایی که فقط یک دیوانه وجود دارد، همه مطمئن اند که دیوانه نیستند.

خوشبختی واقعی وعده خرید یا بستن قرارداد نیست. خوشبختی واقعی این است: یک چهره ناشناس، و اینکه گفته ها چگونه کم کم آن چهره را روشن می کنند.آشنا،صمیمی،ناب و خالص.




((از متن کتاب ابله محله،کریستین بوبن-ترجمه مهوش قویمی))