موسیقی،ای دوست یکدل و پرصفا،برای چشمانی که از درخشش آفتاب این جهان خسته گشته ،فروغ مهتابی تو بهترین آرامش بخش است.
موسیقی، ای دوشیزه ی مادر که همه ی سوداها را در پیکر بی آلایش خود گردآورده ای، ای که در دریاچه ی چشمانت همه ی خوبی ها و همه ی بدی ها را نهفته داری و خود فراتر از بدی و فراتر از خوبی هستی، آن کس که در تو پناه گیرد بیرون از زمان و مکان زندگی می کند... دهان پاک تو را می بوسم و در پیشگاه تو سخن نمی گویم و خود را به روی قلب تو می فشارم و تپش زندگی جاوید را می شنوم.
(خدایا تو را شکر می گوییم که به ما گوش دادی...)